تعطیل
کاش از این فاصله حس می کردی ، لحظه هايم همه از دوري تو دلگير است ... !
+ نوشته شده در چهارشنبه 13 مهر1390ساعت 11:6 توسط یه خاطره
| تبليغات | X |
کاش از این فاصله حس می کردی ، لحظه هايم همه از دوري تو دلگير است ... !
گـاهــي نـگـاه ِمــن
گـاهــي نـگـاه ِ تــو
گـاهــي نـگاه مــن حــرفـهــاي نـا گفــته مـيـزند . . .
گـاهــي نـگـاه تـو انـگشـت مـيـزنــد
گـاهــي نــگـاه مـن در كنـج آسمــان
گـاهــي نـگـاه تـو گويــد كـه هــان ؟
گـاهــي نــگاه ِتــو يـعنــي كــه رفـتــه ام
گـاهــي نــگاه ِمــن يــعـنــي كه مانــده ام
گاهــي نـگاه تــو بــرقــلــب مــن نــشــان
گاهــي نــگاه مــن چون خون فــشان
گاهــي نگـاه مــن مجنــون بــود چـنيـــن
گــاهــي نــگـاه تــو لــيـلا بــود همــين
گـــاهــي نـگاه مــن آخــر چــرا هــمـيــن
گــاهـــي نـگــاه تــو رســم زمــان چنــيــن . . . !
دلـتــنــگـم . . .
دلــتنــگ روزهــای بــا هــم بــودنــمـــان .
دلــتــنــگ تــــو ـــــ
دلــتــنــگ مـــن . . . !
دلــتــنــگ لــبــخنــدهــایــمــان ! دلــتــنــگ هــمــه چــیــزهــایـــی کــه از آن ِ مـــن و تـــو بـــود . . . !
حــیــف کــه بـــود و دیــگــر نــیــســت ...!
دلــتــنــگ صــدایــی هــستــم کــه هــربـــار مــرا بــه نـــام صــدامــی زد
و چــشــم هــایـــی کــه هــر بــار خـیــره بــه مــن مــی مــانــد .
دلــتــنــگ دســت هــایــی هـستـــم کــه نـــوازشــگــرم بــود و شــانــه هــایــی کــه تــکیــه گــاه
دلـتـنــگیـــم...!
دلــتـنــگم . . .
دلـتــنــگ ِتــو . . . ! امــا امـــروز نــه دستـــی هـســت کــه نــوازشــم کــنــد و نــه شــانــه ای کــه تــکــیــه
گــاهـــی بــاشــد بــرای دلــتــنـگیم . . . !
امــروز نــه دستــانــت را دارم ، نــه نــگــاهــت و نــه شــانــه هــایــت را .
امــروز عــجیــب دلــتــنـگم و تــو نــیــستــی .
امــروز مــی خــواهــمــت و تــو نــیــستــی . . .
++ به یاد ِ روزهای سرد پاییزی ... !
دل نوشت : دیشب تو خواب با بارون مسابقه دادم . اون بارید و من گریه کردم ، باهاش از تو حرف زدم . اون دلتنگ خورشید بود و من دلتنگ ِ تو ... !
توجه نوشت : تو سکوت با صدای بلند به این موزیک گوش کن ... !
پــا بــه پــای کـــوچه رفـتـــم
کـــوچـه مــانــد و خاطـــره
و قـــدم هــایـــی کــه رج مــیـــزد هــوای فــاصــلــه . . . !
در دلــم تـنـگـــی ِ احســاســی
کــه دســـت بــاورش
سنــگ مــی انـــداخـــت
شــایـــد بــشکــنــد بـغـض گــلــه
پــشــت ســر حــرفــی بــه گوشــم مــی رسیــد
آرام رو ...
دیــر شـــد دیـــگــر بــرای ایــستـــادن یــا گـلـه
بــا خـــودم گــفتــم کـــه روزی بـــاز مــی گـــردی . . .
بــــرو
آب شـــد ایـــن حـــرف ِ مـــن در دســت ســـرد فــاصــلــه ... !
* * * بی تو با خاطره هایت چه کنم ... !
لــحظه مــی گــفـت سـکـــوت ،
واژه در حنــجــره ام مـی خــشــکیـــد ...
حـــرفهــایــم همــه در بــهــت غــریــب
مـــن پــــر از فــریــــادم
پـــرم از حـــس جـــدایــــی ، نـرسیـــدن ، رفـــتــــن
شــانـــه هــایـــم خــستـــه
شـــانـــه هـــایــــم سنــگیــــن . . . !
اشـــکهــا مـــی رقـــصیــد
چــشم جــــاری مــــی شــــد
جــــانـــم از واژه ی تـــکــــرار بــه تـــنــگ آمـــده بــــود
و دلــــم خـــواهـــش طـفلــیـســت کـــه قـــدری احــسـاس ازخــدا مـــی طــلــبــد ... !
پ . ن : نویسنده ی این شعر دختردائی عزیزم ِ ....
زندگی هیچ نبود ،
و به آسانی یک گریه گذشت . . .
کودکی را دیدم که دلش غمگین بود و بدنبال عروسک می گشت .
تا که در رویاها
همه دار و ندارش،
قلک بی اعتبارش و دل خسته و زارش
همه را بی منت، به عروسک بخشد
غافل از آینده . . . !
***
زندگی فلسفه ای بیش نبود
که در آن بیزاری ، رهنمای همه یاران شده بود
و محبت ، افسوس . . .
من خودم را دیدم ، آن زمانی که دلم سوخته بود
و تو را می دیدم ، بی خبر از من و غمهای دلم
و تو آن عصیانگر ،
که نماد همه خوبان شده بود . . . !
و سخن از غم یاران می گفت
واپسین لحظه دیدار عجیب
خود نصیحت گوی ، من دیوانه شدی
و سخن از رفتن ،
سخن از بی مهری . . .!
تو که خود می گفتی :
خسته از هرچه نصیحت شده ای حيف از بازي ايام دريغ از تكرار
نگو از غصه ها ، امشب تبسم کن که غمگینم
مرا در چشمهای خویشتن گم کن که غمگینم
نه رازی هست بین ما ، نه حرفی هست ناگفته
مرا افسانه ی شبهای مردم کن که غمگینم
تو دریای منی ، من هم شبیه قایقی کوچک
بیا دریای من ، در من تلاطم کن که غمگینم
تو سرشار از غمی ، اما تو را جان شقایق ها
نگو از غصه ها ، امشب تبسم کن که غمگینم . . . !
گــلـی از شاخه اگـر می چینـیم
بـرگ بــرگـش نکنیـم
و بــه بـادش نـدهیــم
لااقل لای کتاب دلمـان بـگذاریـم
و شبــی چنــد از آن را
هی بخوانیــم و ببــوئیــم و مــعطــر بـشویــم
شایــد از بـاغچـه کــوچک انـدیشـه مــان گـل رویــد . . . !
¤¤¤ امروز تو همان فردائی بود که تو نگران آمدنش بودی، زندگی زیبایت را بیهوده با یاد
گذشته و آینده فنا نساز. بدیها را از یاد ببر، خوبیها را چندین برابر کن. اگر دیروز، دل کسی
را شکستی، فراموشش کن. امروز دلش را بهدست آور. اگر دیروز به زمین خوردهای، امروز با
تمام توان برخیز و رسالتت را در زندگی تعیین کن و برای رسیدن به آن تلاش کن . . .
حالم بد نیست غم کم می خورم
کم که نه . . . !
هر روز کم کم می خورم
آب می خواهم ، سرابم می دهند عشق می ورزم عذابم می دهند
خود نمی دانم کجا رفتم به خواب
از چه بیدارم نکردی ؟
آفتاب !!!!
خنجری بر قلب بیمارم زدند بی گناهی بودم و دارم زدند
دشنه ای نامرد بر پشتم نشست از غم نامردمی پشتم شکست
سنگ را بستند و سگ آزاد شد یک شبه بیداد آمد داد شد
عشق آخر تیشه زد بر ریشه ام ،
تیشه زد بر ریشه ی اندیشه ام
عشق اگر اینست مرتد می شوم خوب اگر اینست من بد می شوم
بس کن ای دل نابسامانی بس است ،
کافرم دیگر مسلمانی بس است . . . !
در میان خلق سر در گم شدم عاقبت آلوده ی مردم شدم
بعد ازاین با بی کسی خو می کنم
هر چه در دل داشتم رو می کنم
نیستم از مردم خنجر بدست بت پرستم، بت پرستم، بت پرست
بت پرستم،بت پرستی کار ماست
چشم مستی تحفه ی بازار ماست
قفل غم بر درب سلولم مزن !
من خودم خوشباورم گولم مزن!
من نمی گویم که خاموشم مکن
من نمی گویم فراموشم مکن . . . !
من نمی گویم که با من یار باش من نمی گویم مرا غم خوار باش
من نمی گویم،دگر گفتن بس است گفتن اما هیچ نشنفتن بس است
روزگارت باد شیرین شاد باش . . . !
دست کم یک شب تو هم فرهاد باش . . .
هیچ کس دست مرا وا کرد ؟
نه . . . !
فکر دست تنگ مارا کرد ؟
نه . . . !
هیچ کس از حال ما پرسید ؟
نه . . . !
هیچ کس اندوه مارا دید ؟
نه . . .
!
هیچ کس اشکی برای ما نریخت هر که با ما بود از ما می گریخت . . . !
* * * بــاران رحـمــت خــدا هـمـیشـه مــی بــارد، تــقـصیــر مــاست کـه
کـاسه هـایـمــان را بـر عـکس گـرفـتـه ایــم !
شب هم از راه رسید،
و سیاهی همه جا را پوشاند.
نازنین،
در پی گمشده ات می گشتی؟
او نخواهد آمد، رفتنی رفت که رفت.
فکر پرواز دگر ممکن نیست.
مـــن و یــک دنـــیــا درد ، تو و رویای محال، مـــن و تــنــهایــی و فــردای دگـــــر
همه ی آنچه که برجا مانده ،
و حقیقت تلخ است .
***
پشت سر ویرانی ، روبرو وحشت تنهایی و بی سامانی
روزگار بــــا مــن و تـــو خـــوب نـــبــــود !!
هر کدام از پی خود خواهی او، راهی راه شدیم.
صد دریغ،
صد افسوس،
راه ، بیهوده به پایان آمد
عمر ما بود که کم کم طی شد
***
نازنین
شب که از راه رسید،
بغض را ویران کن
گریه کن تا که دل آرام شود.
نازنین،
خسته شدی؟ مرغ پر بسته شدی؟
تو به این ناله من گوش نکن
خنده را خوب به خاطر بسپار
بعد این تاریکی ، باز فردایی است.
***
نازنین
آن فردا، صحبت از شادی کن ،
فکر آزادی کن
روز نو، خنده نو، عشق تابنده نو
" تاشقایق باقیست، زندگی باید کرد. "
بعداْ نوشت : جای هیچکس را هیچکس دیگر نمیتواند پر کند !
مهربانم تولدت مبارک ... !
